Jestem zawodowym kierowcą. Lekarze stwierdzili u mnie cukrzycę typu 2. Czy będę musiał zmienić pracę?

Osoby chore na cukrzycę nie powinny wykonywać pracy, w której mogą stać się zagrożeniem dla siebie lub innych osób. Do takich zawodów należy m.in. praca związana z transportem zbiorowym, gdzie nawet krótka chwilowa niedyspozycja (np. niedocukrzenie) może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub życia chorego i innych osób. A zatem w przypadku wystąpienia cukrzycy u zawodowego kierowcy nie może on transportować dużych lub niebezpiecznych ładunków, nie wolno mu także przewozić pasażerów. Nie oznacza to jednak zakazu pracy w pokrewnych zawodach, nawet tych wymagających zawodowego prawa jazdy. Ważne jednak, żeby chory miał zagwarantowane regularne godziny pracy i warunki umożliwiające właściwą kontrolę glikemii oraz regularne spożywanie posiłków.

Istnieją cztery podstawowe grupy zawodów, których wykonywanie przez cukrzyków jest przeciwwskazane: zawody mające związek z bezpieczeństwem publicznym (maszynista, motorniczy, pilot, kierowca zawodowy - samochody ciężarowe i autobusy, sternik, zwrotniczy i strażnik przejazdów kolejowych, operator dźwigów); zawody związane z pracą na wysokości (dacharz, kominiarz, murarz, elektryk, strażak, przewodnik górski, artysta cyrkowy) i obsługą niebezpiecznych maszyn; zawody uniemożliwiające stosowanie właściwej diety i leczenia (kucharz, piekarz, cukiernik, pracownik zmianowy, komiwojażer, aktor); zawody wymagające dobrego wzroku (zegarmistrz, włókiennik, hafciarka, profesje związane z pracą z mikroskopem i przy komputerze).Dwie pierwsze grupy dotyczą osób leczonych insuliną.
O tym, czy chory na cukrzycę może wykonywać dotychczasową pracę, orzeka specjalista medycyny pracy - na podstawie zaświadczenia wydanego przez lekarza prowadzącego daną osobę.

Co to jest insulina? Insulina jest to hormon wytwarzany przez trzustkę. Jest on potrzebny do prawidłowej gospodarki węglowodanowej (cukrowej), białkowej i tłuszczowej. Pod jej wpływem glukoza (nasz podstawowy cukier) przechodzi z krwi do wnętrza komórek, gdzie jest spalana, co powoduje uwolnienie niezbędnej dla naszego organizmu energii.

Opieka diabetologiczna umożliwia zapobieganie przewlekłym powikłaniom cukrzycy, inwalidztwu i przedwczesnej śmierci. W ostatnich latach obserwuje się na świecie gwałtowny wzrost zachorowań na cukrzycę typu 2. Światowa Organizacja Zdrowia przewiduje znaczne zwiększenie liczby diabetyków w XXI w. Rozmowa Alicji Paciorek-Kolbus z prof. dr. hab. med. Waldemarem Karnaflem, kierownikiem Katedry i Kliniki Gastroenterologii i Chorób Przemiany Materii AM w Warszawie

Wprawdzie na cukrzycę typu 2 chorują osoby w różnym wieku, ale najczęściej pojawia się ona u osób po 55. roku życia. Aż 10-15% ludzi powyżej 65. roku jest dotkniętych tą chorobą. Jeżeli ponadto uwzględni się tych, którzy mają podwyższone stężenie glukozy, nie osiągające jednak jeszcze wartości charakterystycznych dla cukrzycy (zjawisko to dotyczy 25-30% populacji w tym wieku), to okaże się, że prawie połowa osób po 65. roku życia ma kłopoty z gospodarką węglowodanową (cukrową).

Inną kategorią dolegliwości są te związane z naszym samopoczuciem i higieną osobistą. Czasami myślimy, że nieświeży oddech jest wynikiem braku higieny jamy ustnej. Ale jeśli jej przestrzegamy i nadal mamy kłopot, a dodatkowo woń jest charakterystycznie słodka, o zapachu acetonu - to w kręgu podejrzanych musi znaleźć się cukrzyca.